Deze kalenderweek

Hadewijch

De 20-jarige Parisienne Celine wil haar ziel en lichaam geven aan Jezus, zoals de 13e eeuwse mystica Hadewijch dat deed. Ze leert een islamleraar kennen, in wie ze een zielsverwant vindt. Samen zijn ze bereid tot het uiterste te gaan om God te bereiken.

'Het zoetste aan de liefde is de gewelddadigheid ervan', schreef de 13e-eeuwse Antwerpse mystica Hadewijch. Regisseur Bruno Dumont (L'HUMANITÉ, FLANDRES) legt deze woorden in de mond van een hedendaags personage, de twintigjarige Celine (Julie Sokolowski). Zij keert na een poging om non te worden - als novice drijft ze haar ascetisme te ver volgens moeder-overste - terug naar de met goud behangen ministerswoning van haar ouders. In Parijs leert ze, inmiddels theologiestudente, twee Arabieren uit de banlieue kennen. Yassine probeert haar te versieren, maar Celine wil haar ziel én lichaam geven aan Jezus. In islamleraar Nassir vindt ze een zielsverwant. Beiden zijn ze bereid tot het uiterste te gaan om God te bereiken. 'Film is niet de werkelijkheid' en 'Ware cinema vindt plaats in het geheugen'. Het is goed deze uitspraken van Dumont in het achterhoofd te houden bij het zien van HADEWIJCH. Want wat is er gebeurd, in welke volgorde, en is het wel gebeurd? Dumont, ex-filosofiedocent, die zich laat inspireren door kunstenaars als Rogier van der Weyden en Constant Permeke, verfilmt simpele verhalen waarin hij grote vragen stelt, maar geen antwoorden geeft. Voor Dumont zijn al zijn films, hoe gewelddadig en confronterend vaak ook, voertuigen voor mystiek.