Elk jaar organiseert IDFA een tournee door Nederland met een selectie van de beste films van het afgelopen festival. In Lumen op zaterdag 11 en 25 februari. En een extra editie op zaterdag 24 maart!
Deze bijzondere filmdag begint om 12.00 uur. Kaarten zijn te koop bij de kassa van Lumen voor 25 euro. Tussen de films serveren wij tegen een kleine vergoeding broodjes en soep. Alle kaarten voor 25 februari zijn al verkocht of gereserveerd, maar er is een reservelijst voor vrij te komen plekken. Wegens de grote belangstelling organiseert Lumen een extra editie op zaterdag 24 maart, waarvoor nu al kaarten gereserveerd of gekocht kunnen worden!
De vier geselecteerde documentaires wonnen alle een prijs op het festival. Te zien zijn:
Seung-Jun Yi, Zuid-Korea, 2011, 87 minuten
Winnaar VPRO IDFA Award for Best Feature-Length Documentary.
Al van kinds af aan is Young-Chan doof en blind. Zoals hij het zelf verwoordt: “In het begin was er stilte en duisternis, en de stilte en duisternis waren met God. En toen ik op aarde kwam, waren ze met mij.” Young-Chan weet niet hoe hij zich in deze wereld moet bewegen, totdat hij Soon-Ho ontmoet, die eveneens kampt met een lichamelijke handicap. Hij trouwt met haar en leert via haar communiceren met de buitenwereld. Door zachtjes op elkaars vingers te tikken kunnen ze elkaar begrijpen, het oogt soms als het teder bespelen van een piano. De documentaire volgt de twee in het rustige tempo waarin Young-Chan zich door het leven beweegt: als ze samen een lamp vervangen, vrienden op bezoek komen, aan een theaterstuk wordt gewerkt, als hij een boek leest en in de sneeuw sleeënd van een berg afglijdt. Deze alledaagse scènes worden ondersteund door een poëtische voice-over van Young-Chan, waarin hij reflecteert op zijn bestaan zonder zicht en gehoor. Hij voelt zich als een astronaut. Maar dat neemt niet weg dat hij gevoel heeft voor de schoonheid in de wereld. Dat wordt voelbaar als Young-Chan een boomschors aanraakt, met zijn hand door het zand gaat of als zijn vingers de regendruppels op het raam beroeren.
Anne-Marieke Graafmans, Nederland, 2011, 23 min
Genomineerd voor de IDFA Award for Best Student Documentary.
Na een tijd als verpleegkundige gewerkt te hebben, besloot regisseur Anne-Marieke Graafmans naar de filmacademie te gaan. Met If it Weren’t for You studeerde zij dit jaar af. Het leverde haar niet alleen de Tuschinski Award op voor de beste eindexamenfilm maar ook de VPRO Documentaire Prijs 2011. De film volgt het oer-Amsterdamse stel Riek en Harrie in hun huis en in hun garage, maar vooral on the road, in hun geliefde, bijna uit elkaar vallende camper. Riek en Harrie dragen beiden een groot verlies met zich mee, maar ze vinden bij elkaar troost, begrip en – misschien wel het belangrijkste – levensvreugde. Graafmans brengt hen bijzonder warm in beeld: kibbelend met de TomTom, samen liedjes zingend onder de douche, schuifelend tijdens een dansavond op de camping. Hun liefde voor elkaar, maar ook hun verdriet, delen ze moeiteloos met de camera.
Karen Winther, Noorwegen / Engeland, 2011, 64 minuten
Winnaar IDFA Award for Best Student Documentary.
Als tiener zocht de Noorse Karen haar toevlucht in krakersbolwerk Blitz in Oslo. Ze nam op vijftienjarige leeftijd deel aan demonstraties en hing dagenlang rond in het pand. Halverwege de jaren negentig woedde in Noorwegen een felle strijd tussen uiteenlopende extremistische jeugdgroeperingen; antifascisten en neo-nazi’s raakten meer dan eens slaags met elkaar. In die periode nam Karen een beslissing waar ze de rest van haar leven spijt van heeft. In de film wordt met speelfilmachtige beelden langzaam toegewerkt naar het geheim van Karen en haar emotionele zoektocht naar haar jeugdige rebellie. In voice-over bij archiefbeelden van rellen leest Karen dagboekfragmenten uit die tijd. Op zoek naar antwoord op de vraag wat haar toen bezielde, interviewt ze haar gebrouilleerde vrienden uit de kraakwereld. Ook voert ze intense en pijnlijke gesprekken met haar moeder, die destijds zo veel met Karen te stellen had. Vaak lijken de rollen omgedraaid, waarbij de geïnterviewden meer vragen hebben aan de filmmaakster dan andersom. Terloops rijst het beeld op van Karen als eenzame puber op zoek naar bevestiging. Zal ze vergeving kunnen vinden?
Emad Burnat, Guy Davidi, Nederland / Frankrijk / Israël / Palestina, 2011, 90 minuten
Winnaar Publieke Omroep IDFA Audience Award en de IDFA’s Special Jury Award.
De Palestijnse landarbeider Emad heeft vijf videocamera’s. Elk van deze camera’s vertelt een deel van het verhaal over het verzet van zijn dorp tegen de onderdrukking door Israël. Emad woont in Bil’in, een dorp op een paar kilometer afstand van de bezette westelijke Jordaanoever. Met de eerste camera legde hij vast hoe in 2005 de bulldozers kwamen om olijfbomen uit de grond te trekken waar, dwars door het land van zijn dorpsgenoten, de muur werd gebouwd die de oprukkende Joodse nederzettingen van de Palestijnen moest scheiden. In die eerste dagen waarin het verzet tegen de Joodse kolonisten en de alom tegenwoordige Israëlische soldaten op gang komt, wordt zijn vierde zoon Gibreel geboren. Beelden van de boreling, die uitgroeit tot een vroegwijze kleuter, de vele vreedzame protestacties en de gestaag vorderende bouw van de scheidingsmuur wisselen elkaar af. Het verzet groeit, mensen uit de hele wereld (waaronder mensen uit Israel) helpen, maar de strijd wordt grimmiger, er worden mensen gearresteerd en er vallen dodelijke slachtoffers in het dorp. Emad blijft filmen, ondanks de smeekbeden van zijn vrouw die bang is voor represailles, en maakt zo een zeer persoonlijk en indringend document over de strijd van een dorp tegen geweld en onderdrukking.
©2006 - 2009 Stichting Filmhuis Delft