An Elephant Sitting Still

donderdag 27 juni 2019

Een vier uur durend prijswinnend meesterwerk van debuterend regisseur Hu Bo, die na afronden van de film zelfmoord pleegde. Vier mensen in een kleine Noord-Chinese stad gaan gebukt onder de economische crisis en nihilistische toekomstperspectieven en verlangen naar een bezoek aan de legendarische olifant die roerloos op één plek schijnt te zitten.

16


Nadat Hu Bo met zijn romans grote indruk had gemaakt in China’s literaire kringen, debuteerde hij met dit meeslepend filmepos over wanhoop en malaise in een kleine Noord-Chinese stad. An Elephant Sitting Still is een relativerend maar ook aangrijpend drama dat de Fipresci Prijs won op het Berlinale Film Festival en door filmcritici en cinefielen meteen is ontvangen als een meesterwerk. De film versloeg Zhang Yimou’s Shadow door de award voor Beste Film te winnen bij de Golden Horse Awards, de grootste eer in de Chinese filmwereld.

Een voice-over opent de film met een parabel over een olifant die onbeweeglijk in de stad Manzhouli zit, zijn ogen sluitend voor de chaos in zijn omgeving. Hu lijkt hiermee te suggereren dat onwetendheid een manier van overleven is, of dat sommigen door de vernedering van het dagelijks leven worden verlamd. Hoewel de nadruk vooral ligt op de identiteit van de personages, laat de film er geen twijfel over bestaan ​​dat hun emotionele problemen en nihilistische vooruitzichten direct of indirect worden veroorzaakt door de economische depressie van de stad. Hu Bo’s film over mensen die gebukt gaan onder de economische crisis is een intiem, empathisch en vooral gevoelig portret van menselijk lijden.

Dit diep melancholische drama van de Chinese regisseur Hu Bo volgt vier ontevreden jongeren en kleine criminelen die in een voormalige industriestad in het noorden van China wonen. In deze vier uur durende kroniek van verdovende wanhoop, die zich afspeelt in de loop van één enkele dag, maken we kennis met Wei Bu, een tienerjongen die overgeleverd is aan zijn wrede vader en de bullebakken op school; zijn liefje Huang Ling, die een affaire met een leraar heeft die op internet terecht komt; Wang Jin, een oudere man die door zijn familie naar het bejaardenhuis wordt gestuurd en tenslotte Yu Cheng een ellendige, overspelige lokale crimineel.

Tragisch genoeg pleegde de 29-jarige Hu Bo zelfmoord kort nadat zijn film was voltooid. Daarom is het bijna onmogelijk om zijn film niet te lezen als een nihilistische afscheidsbrief. Toch suggereert de zorg waarmee Hu zijn karakters weergeeft iets anders. Hoewel hij vaak lange takes gebruikt in de stijl van zijn mentor Béla Tarr, voelt het niet als trage cinema. De camera is fascinerend en vaak in beweging, cirkelt rond de personages en volgt hen op de voet tot het bitterzoete einde van de film. Vier uur, maar geen minuut te lang.