Mimosas

8, 9 en 10 februari

Islamitische western of roadmovie: zegt u het maar. Een karavaan trekt door het prachtige Atlasgebergte om een stervende sjeik naar zijn geboortedorp te brengen. Mystieke wijsheid en poëtische suggestie, maar ook komisch en verfrissend. Gedraaid op 35mm. Prijswinnaar in Cannes.



Een karavaan trekt door het prachtige Atlasgebergte om een stervende sjeik naar zijn geboortedorp te brengen. Een film met mystieke wijsheid en poëtische suggestie, maar ook komisch en verfrissend.

Voor zijn tweede film ondernam regisseur Oliver Laxe in het Atlasgebergte een herzogiaanse onderneming door op 35mm een (naar eigen zeggen) islamitische western te maken waarin twee parallelle werelden elkaar kruisen. In de ene wereld trekt een karavaan door het gevaarlijke en onherbergzame landschap naar de antieke stad Sijilmasa om de stervende sjeik Ikram naar zijn laatste rustplaats te brengen. In de andere, moderne wereld wordt Shakib verkozen om de karavaan bij te staan tijdens de gevaarlijke reis; om beschermengel te zijn.

Laxe rekruteerde voornamelijk amateurs en noemde de personages naar hun acteurs. Dat geeft Mimosas een bijzondere toon. Met name Shakib, die van zichzelf al een nogal vreemde manier van bewegen heeft en dat in de film niet onderdrukt, floreert als acteur in het onherbergzame landschap. Lichte humor en serieuze scènes worden steeds perfect afgewisseld en het tempo is precies goed. Toegegeven, sommige shots zijn lang, maar dat kennen we juist uit de western en is zeker niet storend met zo’n mooie setting en zulke prachtige beelden.

Mimosas begint als een lineair verhaal. Er wordt weinig gezegd; we zien vooral shots van de omgeving en de groep mensen. Wanneer de meeste mensen van de karavaan vertrekken en Shakib, Ahmed en Saïd overblijven in het gebergte met het lijk van Ikram, beweegt de film zich steeds meer naar een non-lineair narratief, met sprongen in de tijd en scènes die we lastig kunnen thuisbrengen in het verhaal. Vanaf het moment dat Mimosas die ommekeer maakt lijken we vooral in het hoofd van Ahmed te zitten, die hevig in conflict is met zichzelf, God en zijn doel.

Mimosas overschrijdt tijd en ruimte door de twee parallelle werelden met elkaar te verbinden. Laxe: “Ik nodig toeschouwers uit om een geografische en transcendentale reis te maken.” Gezeten in de bioscoopstoel reizen we naar wat de filmmaker voor ons voor ogen heeft. Laxe: ‘Dat is wat spiritualiteit voor mij is. Cinema is voor mij als een gebed, het is iets heiligs. Cinema is een mysterie. Het is wat begint als het film maken eindigt. In die zin is het net als het leven een daad van nederigheid. Jij bent niet belangrijk, maar wat er tot jouw film komt wel.’ Uit respect voor wat er tot zijn film kwam, schoot Laxe Mimosas op 35mm. Hij concludeert: ‘Ik doe aan alchemie met mensen, dieren, natuur en de elementen. Dat past bij het chemische proces van celluloidfilm. Het biedt noodzakelijke ruimte voor mysterie, want kunst zonder mysterie is gewoon stom.’