Wajib

één week vanaf 11 juli 2019

In deze op diverse festivals bekroonde innemende roadmovie, bezorgen een vader en diens volwassen zoon, zoals de traditie dat verlangt, persoonlijk de 350 uitnodigingen voor de bruiloft van hun dochter/zus bij de gasten.

16


Koop nu een kaartje

De jonge Palestijnse architect Shadi leeft in het buitenland en keert na jaren even terug om, zoals een Palestijnse traditie ‘wajib’ wil, samen met zijn vader de uitnodigingen voor de bruiloft van zijn zuster rond te brengen. “Hoe is het in Amerika?”, vraagt iemand hem. “Nee, ik woon in Italië”, corrigeert Shadi beleefd. Hij ontdekt dat zijn vader een beetje heeft opgeschept en om indruk te maken heeft rondverteld dat zijn zoon een dokter is. Het is het begin van groeiend ongemak in deze innemende roadmovie in low-budgetstijl, die op een onopvallende manier toch opvallend is.

In dit aanvankelijk lichtvoetige, met tragikomische noten doorsneden vader-zoonverhaal, blijft politiek  op de achtergrond, maar het gekibbel is een mooie manier om te laten zien hoe de spanningen onvermijdelijk ieders leven binnensluipen. Wanneer Shadi zich in een eethuisje ergert aan twee Israëlische soldaten probeert zijn vader zijn aandacht af te leiden. Tijdens de vele ontmoetingen waarbij het koffiegehalte in het bloed snel stijgt, is de running gag de pogingen van de (gescheiden) vader om zijn zoon op beschikbare vrouwen te attenderen. Daarbij hardnekkig negerend dat Shadi al een vriendin in Italië heeft. Maar ja, dat is de dochter van een PLO-strijder. Zij zal nooit naar Israël mogen komen.

Vooral dankzij de sterke karaktertekening en het prachtige spel van de acteurs – ook in werkelijkheid vader en zoon – is het uiterst herkenbaar hoe misplaatste verwachtingen, onbegrip en heimelijke bewondering elkaar in de weg zitten. Daarnaast heeft dit universele verhaal een extra Palestijnse dimensie. Shadi is in het veilige buitenland heel principieel en idealistisch gebleven. Zijn vader, een leraar met hoop op promotie, schikt zich tot ergernis van Shadi pragmatisch naar de Israëlische regels en vindt zijn zoon een snob.

Gaandeweg krijgt deze impressie van het alledaagse Palestijnse leven een serieuzere inslag. Dan komt niet alleen een andere bron van spanning in deze gebroken familie aan het licht, maar luchten vader en zoon ook eindelijk echt hun hart. In de opmaat naar een ontroerende, bijna woordeloze ontknoping wint Wajib duidelijk aan kracht. Zo gaat dit kleine familiedrama op een bijna terloopse maar overtuigende manier hand in hand met een genuanceerde schets van de verwarrende gevoelens in deze Palestijnse gemeenschap.

Annemarie Jacir (Palestina, 1974) heeft meer dan zestien films geschreven, geregisseerd en geproduceerd. Haar eerste lange speelfilm Salt of the Sea (2008) ontving veertien internationale prijzen. Het was de eerste film ooit door een Palestijnse vrouw geregisseerd. De veel bekroonde When I Saw You was Palestina’s inzending voor de Oscar in 2012. Wajib (2017) is Jacir’s derde speelfilm.