Blade Runner (Let's Talk About Water)

Wednesday February 20, 2019

Woensdag 20 februari 2019

Neo-noir sci-fi film from 1982, in which android Roy Batty (Rutger Hauer) gives his legendary ‘Tears in the rain’ speech and seems more human than the humans.

Neo-noir sci-fi film uit 1982, waarin android Roy Batty, gespeeld door Rutger Hauer, zijn legendarische ‘Tears in the rain’ toespraak houdt en menselijker lijkt dan de mens.

12 Geweld Angst Grof taalgebruik


Koop nu een kaartje

It’s been 37 years since Harrison Ford first portrayed replicant-hunter Rick Deckard in BLADE RUNNER, based on the novel Do Androids Dream of Electric Sheep? by Phillip K. Dick. The decor: Los Angeles in 2019. Now, if you want. We see a futuristic city, a gloomy dystopia where cars fly over sad neon-lit streets, where it never stops raining. So it isn’t the L.A. we knew in 1982. It is strongly implied that industrial pollution has affected planet earth’s environment, causing climate change.

The androids (replicants) in the story are so close to humans in appearance and behaviour that it takes an intense psychological questionnaire to determine the difference. The line between real and artificial humans is far from clear. The plot depends on the notion that a replicant can not live longer than four years, because as time passes they start to develop emotions. Why emotion are such a capital offence is not explained; but there seems to be an overall taboo on tenderness. The ‘real’ people in the film come off as cold and loveless, while the artificial ones turn out to be the most passionate and sympathetic. It’s an interesting inversion which suggests that what really makes us human isn’t something that’s reducible to neural wiring or a genetic coding. Maybe the secret to ‘human nature’ is that it can produce the kind of self-awareness which empowers one to make moral decisions and treat other creatures, human and non-human, with dignity and respect.

In the years since 1982, when BLADE RUNNER was made, cloning of human beings has become possible. Yet a failure of philosophical understanding of identity and moral status pervades our discussion of these life changing advances in science. Our scientific powers have inordinately increased in the last 37 years, but our moral insight seems to be lagging behind. Blade Runner raises questions like: Who are we? What makes us human? How would Jesus treat a replicant?

——————————————————————————————————————-

Het is 37 jaar geleden dat Harrison Ford voor het eerst in de huid kroop van een replicantenjager, ook wel ‘blade runner’ genoemd. De film is gebaseerd op het boek: Dromen androïden van elektrische schapen? van de hand van Philip K. Dick.  Het decor: Los Angeles in 2019, een futuristische stad, waar auto’s over naargeestige, neonlichte straten vliegen. En waar het nooit ophoudt met regenen. Industriële vervuiling heeft het milieu aangetast en klimaatverandering veroorzaakt. De androïden (replicanten) in het verhaal lijken qua uiterlijk en gedrag zo op de mens dat het een intense psychologische vragenlijst nodig is om het verschil te bepalen. Replicanten mogen niet langer dan vier jaar leven, want daarna beginnen ze emoties te ontwikkelen. Waarom emoties zo’n doodzonde zijn, wordt niet uitgelegd; maar er lijkt een algeheel taboe op tederheid te heersen. De ‘echte’ mensen zijn koud en liefdeloos, terwijl de replicanten gepassioneerd en sympathiek zijn; een interessante omkering die suggereert dat wat ons echt menselijk maakt niet herleidbaar is tot onze neurologische bedrading of onze genetische codering. Misschien zit het geheim van de ‘menselijke natuur’ wel in ons vermogen om morele beslissingen te nemen en andere wezens (menselijk en niet-menselijk) te behandelen met waardigheid en respect. Blade Runner roept vragen op als: Wie zijn wij? Wat maakt ons mens? Hoe zou Jezus een replicant behandelen?

More information/Meer info in de brochure: http://letstalkaboutwater.nl/LetsTalkAboutWaterDelft2019.pdf